Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

2014 ευχές για όλους και 6 για τη σχεδία μας

ευχές σε όλους σας!
να υγιαίνετε,
να αγωνίζεστε ( και να γίνεται και κάτι),
να ελπίζετε,
να συμπορεύεστε,
να αναζητάτε την αλήθεια (και να τη βρίσκετε),
να συναντιέστε με την ομορφιά,
να αξιώνετε τις στιγμές σας
να αγαπάτε (και να αγαπιέστε, βεβαίως),
να στοχεύετε ψηλά,
να συντηρείτε τα όνειρά σας
να πιστεύετε πως,
να χαμογελάτε (ή και να σκάτε στα γέλια),
να μην πτοήστε,
 μην απελπίζεστε (και δε θ' αργήσει),
να ταξιδεύετε (υπάρχει κι η φαντασία),
να τραγουδάτε,
να βοηθάτε (και να αφήνετε να σας βοηθούν),
να δημιουργείτε,
να χτίζετε (μια σκάλα για τον ουρανό, π.χ),
να μην ακούτε τους ψεύτες,
να προσπαθείτε,
να δίνετε τον καλύτερό σας εαυτό,
να ανθίζετε και
να κάνετε το 2014 να καταλάβει 
πως αυτή τη φορά θα περάσει το δικό μας!
( να βρούμε και ποιο είναι το δικό μας..)

Α!

Να μην ξεχνάμε και τα γενέθλιά μας!
6 χρόνια βολοδέρνουμε με τα κύματα,
6 χρόνια αντέχουμε 
6 χρόνια αφήνουμε πίσω μας το ναυάγιο 
και χτίζουμε στεριές 
και κάνουμε σχέδια.

Η σχεδία μας σάς εύχεται
τα καλύτερα για το 2014

σχολικό φωτορεπορτάζ: Ελεάννα (ευχαριστούμεεε)

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Ο σπόρος


ο σπόρος άνηθου της Μαρίας Φ.
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πιο  γοητευτικό και αισιόδοξο 
από ένα σπόρο που φυτρώνει 

ο σπόρος της Μαρίας Τ

και ιδιαίτερα όταν ο σπόρος αυτός απολαμβάνει 
τη στοργική φροντίδα της Μαρίας και της άλλης Μαρίας
(έχουμε πολλές και μοναδικές εφέτος 
στην Περιβαλλοντική Ομάδα)
τόσο που τους φωτογράφισαν
για να τους απολαύσουμε κι εμείς!

Περιμένοντας κι άλλες φωτογραφίες 
και τα νέα των σπόρων 


που φυτέψαμε μαζί ,μια Κυριακή 
 αφιερώνω στα παιδιά της Περιβαλλοντικής ομάδας
  ένα ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου
 με τις πιο θερμές ευχές μου
για Χρόνια Πολλά, Φωτεινά, Ειρηνικά

Εἰρήνη εἶναι ὅταν...
Εἰρήνη, λοιπόν,
εἶναι ὅ,τι συνέλαβα μὲς ἀπ᾿ τὴν ἔκφραση
καὶ μὲς ἀπ᾿ τὴν κίνηση τῆς ζωῆς. Καὶ Εἰρήνη
εἶναι κάτι βαθύτερο ἀπ᾿ αὐτὸ ποὺ ἐννοοῦμε
ὅταν δὲν γίνεται κάποτε πόλεμος.
Εἰρήνη εἶναι ὅταν τ᾿ ἀνθρώπου ἡ ψυχὴ
γίνεται ἔξω στὸ σύμπαν ἥλιος. Κι ὁ ἥλιος
ψυχὴ μὲς στὸν ἄνθρωπο.



(ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἔργο: Δυὸ ἄνθρωποι 
μιλοῦν γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου)


από το bazaar της Ομάδας μας




Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Αποκτήσαμε αδελφάκι!

 Είναι, βλέπετε, πολύ μικρές οι ώρες όταν κάνεις λογοτεχνία στη β΄ λυκείου. Κι απ' την άλλη, είναι μεγάλη η ανάγκη για έκφραση, επικοινωνία, ανταλλαγή, ομαδικότητα, δημιουργία, για προσέγγιση της λογοτεχνίας αλλά και των τεχνών.
Και εγένετο blog. Με πολλή διάθεση. 
Χάσατε μάλιστα και τα βαφτίσια. 
Το ονομάσαμε 

" Χρυσόσκονη στο βελούδο της νύχτας"
και το βρίσκετε στη διεύθυνση 


Να μας επισκέπτεστε. Αποζητάμε την παρέα και την κουβέντα. 
Κι εμείς θα σας τρατάρουμε κείμενα, δημιουργίες, ιδέες, βίντεο, παρουσιάσεις βιβλίων, προτάσεις εκδηλώσεων κι ό,τι άλλο θεωρήσουμε πως αξίζει να το μοιραζόμαστε.

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Pawel Coczynski



Τον λένε Pawel Coczynski, είναι 37 χρονών, είναι πολωνός κι εμείς τον γνωρίσαμε από το lifo.gr (εδώ)
Εδώ και δέκα περίπου χρόνια ασχολείται με το σκίτσο, έχοντας κατακτήσει, όπως φαίνεται, έναν ιδιαίτερο, καυστικό τρόπο να ασκεί κριτική στην κοινωνική πραγματικότητα, ζωντανεύοντας με τις νερομπογιές και τις ξυλομπογιές του στο χαρτί τις εμπνεύσεις που του προσφέρει ο "διεστραμμένος και παράλογος", όπως λέει, κόσμος που ζούμε.

Οι εικόνες του σε κάνουν να χαμογελάς πικρά, αλλά κυρίως να σκεφτείς και να ευαισθητοποιηθείς. 
Ας δούμε μερικές. 










                                       ε..και μια που κάτι θα σας θυμίσει, σε μερικά τριτάκια:..

Η προσωπική του σελίδα είναι εδώ

Εντυπώσεις; Σκέψεις; 

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Ρίτσος παντός καιρού

η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη στα παιδιά της Β΄λυκείου
Γκράφιτι στο 4ο Γυμνάσιο Σπάρτης

Η αλήθεια είναι πως έχουμε, ως σχολείο, τις ποιητικές μας αδυναμίες ( διάβαζε εμμονές..). Κι ο Ρίτσος είναι μια βασική.  Συχνά πυκνά τον θυμόμαστε, και δε χρειαζόμαστε τις επετείους και τις γιορτές για να δροσιζόμαστε με τους στίχους του.

Φέτος, στις 17 Νοέμβρη, συνοδέψαμε την εκδήλωσή μας με αφίσες με στίχους του. Η εκδήλωση τελείωσε, ο Νοέμβρης έφυγε, μα οι αφίσες μένουν – κάνουμε πως τις ξεχάσαμε. Ποιο το κακό να κάνεις γυμναστική και να διαβάζεις:



ή



ή 

ή ακόμα


;

Και στη δευτέρα τάξη, μέσα από το μάθημα της λογοτεχνίας, ζωγραφίσαμε εικόνες στίχων του, διαβάσαμε και σημειώσαμε στίχους που μας άρεσαν από το Πρωινό Άστρο, το Καπνισμένο Τσουκάλι, την Ανυπότακτη Πολιτεία, τη Ρωμιοσύνη, τον Επιτάφιο, το Εικονοστάσι Ανωνύμων Αγίων, είδαμε βίντεο και ακούσαμε τραγούδια, απαγγείλαμε τη Σονάτα του Σεληνόφωτος, αλλά κυρίως ...κλέψαμε. Κλέψαμε όσο μπορούσαμε από το δυναμισμό των στίχων του, από την αστείρευτη αγάπη του και πίστη στον Άνθρωπο, στο Φως, στο Δίκιο, στη Λευτεριά και την Ειρήνη. Κλέψαμε φως, δηλαδή, για να κάνουμε αυτό που ΄θελε πάντα εκείνος: να μπορούμε να το χαρίζουμε. Κλέψαμε φως από στίχους όπως αυτοί:

*  όσοι αγαπάνε και αγαπιούνται είναι ευτυχισμένοι - κ' είμαι τόσο ευτυχισμένος, να σ' αγαπάω.

*  όλη η καρδιά μου ζεσταίνεται στην παλάμη της στοργής σου.

*  γράφω στίχους, να διαλύσω με την ποίηση και με την αγάπη σου τη λύπη του κόσμου.
 
σκίτσο της Κωνσταντίνας Κ.
*  δε χωράει ο πόνος μες στο φως. Ας τον διώξουμε,  θα τον διώξουμε.

όπου κι αν ψάξεις είναι φως, το φως κερδίζει απ' την αρχή τα χέρια μας.

*  είναι άνοιξη πια, δε χωράει η πίκρα μέσα στο φως.
κατασκευή στο τετράδιο της Κων/νας Κ. για το Πρωινό Άστρο

*  ποτέ δε θα σωπάσω. Σα να φοβάμαι μη και δεν προφτάσω να τραγουδήσω όλη την ομορφιά και την αγάπη.

*  άκου τι όμορφα που τραγουδάει η βροχή, τι όμορφα που τραγουδάει η καρδιά μας. Τ'όνειρο δε μουσκεύει στη βροχή.

*  Ζωή - ένα τραύμα στην ανυπαρξία.
 
απ' το τετράδιο του Σίμου
*  Να λες: ουρανός· κι ας μην είναι.

*  Ήλιε, σφυρί μου, δούλεψέ μας, σε δουλεύουμε, ήλιε μας.

*  Κι ο θάνατος δεν είναι παρά ένα φύλλο που έπεσε για να θρέψει ένα φύλλο που ανεβαίνει.
ο Ρίτσος του Σίμου

*  Χαμογελάμε κατά μέσα.

*  Πρέπει ν' αποθηκέψουμε πολλά τσουβάλια φως για να τα βγάλουμε πέρα
            μεθαύριο που θάρθουν τα σύννεφα.

*   Αυτά που χάθηκαν, αυτά που δεν ήρθαν μην τα κλαις.
      Αυτά που τα'χες και δεν τα' δωσες κλάφ' τα.



 (Κάποια παιδιά, βλέποντας τις αφίσες στους τοίχους είπαν την ιδέα
 να κάνουμε μικρά καδράκια με στίχους ποιητών για να τα βάλουμε στις τάξεις. 
Ποιος θέλει να συμμετέχει; Άλλες ιδέες;)

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

"Ειν' επικίνδυνον πράγμα η βία..."

Για να γράψω στο blog του σχολείου στάθηκε αφορμή το χθεσινό θέμα που συζητούσαμε στην τάξη στο μάθημα της έκφρασης-έκθεσης το οποίο ήταν ο σχολικός εκφοβισμός. Εγώ δεν μίλησα. Επειδή το μετάνιωσα όμως και εκνευρίστηκα με αυτά που άκουγα από κάποιους κομπλεξικούς και δήθεν οι οποίοι δεν ξέρουν πώς είναι να βρίσκεσαι στη δύσκολη αυτή θέση, αποφάσισα να γράψω.Ένα θέμα το οποίο είναι επίκαιρο και πρέπει να απασχολεί την κοινωνία,το σχολείο και την οικογένεια.
     Η σχολική βία και ο σχολικός εκφοβισμός είναι από τα πιο ανησυχητικά προβλήματα στη χώρα.Για όσους δεν γνωρίζουν τον όρο είναι χρήση σωματικής ή ψυχολογικής βίας που σκοπό έχει να προκαλέσει πόνο,ανασφάλεια και συχνά θύματα είναι παιδιά τα οποία είναι χαμηλών τόνων,φοβούνται,έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση ,είναι απομονωμένα και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παθαίνουν κατάθλιψη.
Οι θύτες (ψευτόμαγκες) δεν είναι μόνοι ποτέ.Πάντα έχουν παρέα η οποία κάθε φορά ψάχνει το εξιλαστήριο θύμα.Γιατί θέλουν να κράξουν και θα κράξουν οποιοδήποτε και οτιδήποτε.Οι θύτες στο σχολείο ή και έξω από αυτό προσπαθούν να τον κάνουν ρεζίλι με κάθε τρόπο και να του ασκούν σωματική ή ψυχολογική βία. Σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης γράφουν διάφορα σχόλια, όπως ''δεν πρέπει να ζεις '', ''να πεθάνεις ''.Κάποιες άλλες μορφές εκφοβισμού που έχουν ασκηθεί σε άλλα σχολεία αφορούν σε λόγους αναπηρίας ,ομοφυλοφιλίας ,καταγωγής, θρησκευτικών πεποιθήσεων και εξωτερικής εμφάνισης πχ χοντρός-λεπτός,ψηλός-κοντός και φωνής. 
     

Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού και μετά από εκεί συνεχίζει και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.Επίσης ένα ποσοστό του 53% σε μια έρευνα έχει δηλώσει ότι έχει δει να απειλούν παιδί στο σχολείο και ήταν αμέτοχοι θεατές.Οι γονείς κάποιες φορές ευθύνονται για την συμπεριφορά των παιδιών αν τους ασκούν βία.Αυτό έχει αποτέλεσμα το παιδί να ασκεί βία και να ξεσπά στα θύματα.
   
 Η κοινωνία, το σχολείο και οι γονείς πρέπει να προστατέψουν και να ενθαρρύνουν τα παιδιά θύματα.Να οργανώσουν εκδηλώσεις που να απευθύνονται στους γονείς και πώς να το διαχειρίζονται και μέσα στη τάξη να γίνονται συζητήσεις.Τέλος όλοι πρέπει να βοηθάνε το παιδί θύμα και όχι μόνο κάποιοι καθηγητές.

   
Έχω βιώσει τέτοιου είδους βία και ήταν μία από τις χειρότερες περιόδους της ζωής μου που θέλω να ξεχάσω. Έφτασα στα πρόθυρα κατάθλιψης αλλά με τη βοήθεια κάποιων ειδικών και δικών μου ανθρώπων το ξεπέρασα  

             Πιστεύετε ότι αποτελεί φαινόμενο ήσσονος σημασίας  ;  
 Όταν υπάρχει θέληση , υπάρχει και λύση και αυτή δεν είναι η βία .



                   






Βαγγέλης Πρασσάς
Γ'4

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Η σκιά του ανέμου


Τον λένε Carlos Ruiz Zafòn, γεννήθηκε στη Βαρκελώνη και έγραψε το πρώτο του εφηβικό μυθιστόρημα είκοσι χρόνια πριν. Το 2001 έγραψε το  πρώτο του μυθιστόρημα για μεγάλους, Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ, κι από τότε το έργο του απογειώνεται. Βραβεία, μεταφράσεις, αλλεπάλληλες εκδόσεις, αναγνώριση από κοινό και κριτικούς. 

Η Σκιά του ανέμου είναι ένα πολυσέλιδο μυθιστόρημα 615 σελίδων. Ένα βιβλίο με πρωταγωνιστές τη βιβλιοφιλία, την ίδια τη Βαρκελώνη, τις ανθρώπινες σχέσεις, το μυστήριο και την πλοκή,
τη δράση, γραμμένο με ρυθμό και πολλές εναλλαγές στην αφήγηση. Έρωτας, ζωή, λογοτεχνία, ανθρώπινοι χαρακτήρες διασταυρώνονται, όσο ξεδιπλώνεται το πολύπλοκο κουβάρι του μυστηρίου.
Μερικοί αφορισμοί - με τη γνώση ότι έτσι δεν αποδίδεται το χρώμα και ο χαρακτήρας του βιβλίου:

"Η παιδική αφοσίωση είναι δύστροπη και άπιστη ερωμένη" (σελ. 48)
[μέσα σε μια βιβιοθήκη] "Ένιωσα περικυκλωμένος από εκατομμύρια εγκαταλειμμένες σελίδες, από σύμπαντα και ψυχές χωρίς αφέντη, που βυθίζονταν σ' έναν ωκεανό σκότους, ενώ ο κόσμος έξω από εκείνα τα τείχη έχανε τη μνήμη του δίχως να συνειδητοποιεί καν, μέρα με τη μέρα, νιώθοντας ολοένα και πιο σοφός όσο περισσότερο ξεχνούσε." ( σελ. 100-101)

"σ'ετούτη τη ζωή η μόνη επιστήμη με σταθερή έδρα είναι η προκατάληψη"( σελ. 126)
"Ο κύριος Αγκλάρ ανήκε σ'αυτή τη ράτσα ανθρώπων με προνομιούχο νου που έχουν πάντα δίκιο"(126)
"διαπίστωνα πόσο εύκολο ήταν να πάψει κανείς να αντιπαθεί κάποιον που θεωρεί εχθρό του απ' τη στιγμή που εκείνος έπαυε να φέρεται ως εχθρός" (141)

"Τα βιβλία είναι καθρέφτες. Σ' αυτά βλέπει κανείς μόνο ό,τι κουβαλάει μέσα του"( 269)
"Αρχίσαμε να προχωράμε προς την πλατεία, όπου μια ορδή από παππούδες;ασχολιόταν με τα περιστέρια της περιοχής - όλη τους η ζωή ψίχουλα κι αναμονή"( 283)

"Οι άνθρωποι που δεν έχουν δική τους ζωή ανακατεύονται πάντα στις ζωές των άλλων"( 289)
"Μην εμπιστεύεσαι αυτόν που εμπιστεύεται τους πάντες"( 379)

Κι άλλα πολλά.
Εσείς; Τι καλό διαβάζετε τελευταία;

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Αναζητώντας τρόπους να είμαστε ουσιαστικοί


Όσοι ετοιμάσαμε την εκδήλωση της 17ης Νοέμβρη στο σχολείο μας συντάξαμε και συνυπογράψαμε ένα κείμενο, με την ελπίδα η εκδήλωση να έχει αυτή τη φορά κάποιο χειροπιαστό αποτέλεσμα. 
Το κείμενο αυτό είναι μια πρόταση που απευθύνεται σε όλη τη σχολική μας κοινότητα και στα θεσμικά όργανά της, που καλεί σε διατύπωση ιδεών για βελτιωτικές παρεμβάσεις στο χώρο του σχολείου. Ιδεών, που, αν αρέσουν και συμφωνηθούν από όλους, θα βρουν την εφαρμογή τους από όλους εμάς. 
Παραθέτουμε κι εδώ το κείμενο που διάβασαν  η Γλυκερία κι η Ελένη και το θέτουμε στην κρίση σας:

                 Σε λίγο αρχίζει αυτό που λέμε «γιορτή του Πολυτεχνείου». Θα  θυμηθούμε πάλι την ποίηση, τη μουσική και τα καλά τραγούδια, πράγματα που τις υπόλοιπες μέρες έχουμε εξορίσει από τη σχολική καθημερινότητα. Θα τα θυμηθούμε για να τιμήσουμε, όπως λέμε, τους νέους που λίγα χρόνια πριν πάλεψαν, αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για να υπερασπιστούν τα οράματά τους και αξίες υψηλές, όπως η Ελευθερία, η Αντίσταση στο φασισμό, η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη.

                  Με μελαγχολία όμως διαπιστώνουμε ότι τις σχολικές γιορτές σχεδόν πάντα η στερεότυπη επανάληψή τους τις οδηγεί στη στείρα πρόκληση της συγκίνησης και τελικά στην απώλεια νοήματος: Θα πούμε μπράβο στα παιδιά που ετοίμασαν τη γιορτή, θα χειροκροτήσουμε και θα αποχωρήσουμε ήσυχοι πως κάναμε το αγωνιστικό μας χρέος και φέτος – ενώ δε θα έχουμε κάνει τίποτα.


                  Αναρωτηθήκαμε, λοιπόν, πόσο ουσιαστική θα μπορούσε να γίνει η σημερινή μας «γιορτή» - εμείς τη λέμε εκδήλωση μνήμης. Πώς θα μπορούσε να μας δώσει μιαν ευκαιρία να αγωνιστούμε κι εμείς για να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας, να αγωνιστούμε για να μείνει κάτι όρθιο  στις μέρες της κρίσης που περνάμε.
                  Και σκεφτόμαστε η σημερινή μας παράσταση να είναι μόνο η συνοδεία. Η συνοδεία μιας πρότασης που τώρα καταθέτουμε σε όλους:


                  Καλούμε όλους τους θεσμικούς φορείς αλλά και τα άτομα ένα ένα της σχολικής μας κοινότητας, το Διευθυντή, το Σύλλογο των καθηγητών, ως σώμα αλλά και ως ξεχωριστά άτομα το καθένα, το Σύλλογο γονέων, τα πενταμελή και το δεκαπενταμελές αλλά και τον κάθε μαθητή ξεχωριστά, όλους,  να προσπαθήσουμε έμπρακτα, μέσα από το χώρο που ζούμε μαζί καθημερινά, μέσα από το σχολείο μας, να αγωνιστούμε για  να αλλάξουμε όσα η Πολιτεία δε δείχνει διατεθειμένη να αλλάξει.


                  Σας καλούμε όλους, μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου να καταθέσουμε τις προτάσεις μας για βελτιωτικές παρεμβάσεις στο χώρο του Σχολείου, ιδέες που, όταν τις συμφωνήσουμε θα αρχίσουμε να τις εφαρμόζουμε στην πράξη.

                  Ας είναι αυτή η συμβολή της σημερινής εκδήλωσης. Ας μη μείνουμε μόνο στα όμορφα λόγια των ποιητών. Ας δείξουμε έμπρακτα, όπως οι νέοι του Πολυτεχνείου, ότι έχουμε αξίες και οράματα,  ότι τα υπερασπιζόμαστε και μπορούμε να αγωνιζόμαστε καθημερινά γι’ αυτά.
                                   

Σας ευχαριστούμε

Τι λέτε; Μια ακόμα φωνή που θα σβήσει ή μια ελπίδα να γίνουν πράξη κάποια πράγματα; 

ΥΓ. Χρωστάμε μιαν ανάρτηση στα υπέροχα παιδιά της εκδήλωσης. 
Για την ώρα ένα μόνο ολόψυχο ευχαριστώ.