Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Καλή μας χρονιά! ( και για μας η 5η!)

Το τραγούδι δε σταματά ποτέ


Είναι ανάποδη η εποχή κι ωστόσο

Καθώς τα νερά σ' ένα πλοίο
που βυθίζεται

Η ομορφιά εισβάλλει από παντού

Οι στίχοι

Φτωχά ψίχουλα πάνω στο χαρτί

Μπορούν να θρέψουν τους κουρασμένους

και τους νηστικούς

Μπορούν να σχίσουν τα βουνά

να περάσουν τη θάλασσα

Να κατεβούν απ' τον ουρανό

στα υψωμένα ποτήρια

στα τρυφερά μέλη

Η καρδιά μας εξέχει

Σαν τ' αυτιά του λαγού πίσω

Απ' τη φτέρη

Οι πυροβολισμοί τη γεννάνε

Η αδιαφορία την τρέφει

Η παγωνιά τη ζεσταίνει

Κόκκινη τρυφερή

Πληθαίνουν οι μελαγχολικοί κι ωστόσο

Το τραγούδι δε σταματά ποτέ.

( Γιάννης Πατίλης)


Μπαίνουμε στο 2012 και στις 3/1 το ιστολόγιό μας κλείνει τα τέσσερα και γίνεται πέντε χρονών. Τέσσερα χρόνια τώρα, λίγα πετύχαμε και πολλά ξαστοχήσαμε, αλλάξαμε πολλές φορές, κάναμε φίλους και συνεργάτες, ενθουσιαστήκαμε και κουραστήκαμε, νιώσαμε χαρές και απογοητεύσεις, πήραμε τα πάνω μας και πέσαμε στα κάτω μας, προχωρήσαμε και προχωράμε, δηλαδή, όπως ο κάθε φυσιολογικός ζωντανός οργανισμός.

Κι ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη χαρά μας. Ό,τι προχωράμε. Και όσο υπάρχει η αίσθηση πως στο δημόσιο χώρο η παραίτηση κι η αδιαφορία κερδίζουν έδαφος, τότε κερδίζουμε κι εμείς σε πείσμα. Μαζί. Μαθητές, καθηγητές, φίλοι, αναζητώντας κοινά πεδία ζωής.

Ας κάνουμε το 2012 να μη σταματήσει το τραγούδι.


Τις καλύτερες ευχές σε όλους:-)

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Στιγμές γιορτής στο σχολείο μας!




Την Παρασκευή στις 16 Δεκεμβρίου δυο bazaar έγιναν στο σχολείο μας.
Το ένα αφορούσε ανακύκλωση ρούχων στα πλαίσια του project της Α Λυκείου με τίτλο: Ρούχα, εξερεύνηση σε έναν άγνωστο κόσμο. Στόχος να εξοικειωθούμε όλοι με την ιδέα της ανακύκλωσης στα ρούχα και να συγκεντρωθούν χρήματα, που μαζί με τα ρούχα που περίσσεψαν θα δοθούν για φιλανθρωπικό σκοπό.








Το άλλο ήταν το bazaar λιχουδιών της Περιβαλλοντικής ομάδας που έγινε για δεύτερη χρονιά, για την ενίσχυση της. Όπως μπορείτε να δείτε περάσαμε υπέροχα!









Χριστουγεννιάτικη γιορτινή ατμόσφαιρα,

που συνεχίστηκε και το Σάββατο

και ελπίζουμε να γίνει μέρος της παράδοσης του σχολείου μας!


Καλά Χριστούγεννα σε όλους!


Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Οι σκέψεις της σκιάς

Η ζωή όλη ένα ψέμα
Ψέμα σκληρό που χτυπά με ορμή
Ορμή μεγάλη ,όρμη θανατηφόρα
Ψέμα που δε θέμε να πιστέψουμε
Που δε το αντιλαμβάνει νους ανθρώπινος
Άνθρωπος δε θέλει να το πιστέψει
Δε το εκλαμβάνει το μυαλό
Πως τόσα ψέματα υπάρχουν
Πόσο ψεύτικος είναι τούτ' ο κόσμος
Μα και πόσο ειρωνικός
Να πιστεύει τούτο
Μα ο ίδιος μην διαφέρει

 Ποίημα ενός συμμαθητή 

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

"Τα μαθητικά"

Καλό μήνα αγαπημένοι μου readers.
Πουρνό πουρνό έφυγαν τα παιδιά μας σήμερα(παιδιά =τρίτη λυκείου)με προορισμό την όμορφη Θεσσαλονίκη.Αχ πέντε ολόκληρες μέρες θα ξεφύγουν από την ρουτίνα που έχει τυλίξει εμάς τους άμοιρους.Από τα μέσα του νοέμβρη όμως κανονίζουμε και τη δικιά μας τετραήμερη εκδρομούλα και μεταξύ μας τώρα τους έχει ξεσηκώσει όλους στο 6ο!Ο προορισμός αυτής Βόλος.Τι και αν έπονται 4 ολόκληροι μήνες δεν πτοούμαστε εμείς.Λίγο τα πολυαγαπημένα μου ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ(25 μέρες ακόμα μη ξεχνιόμαστε),λίγο οι απεργίες,οι αργίες πάει πέρασαν με βλέπω ήδη μες στο πούλμαν να τραγουδώ στους ρυθμούς των λαϊκών-σκυλάδικων- τραγουδιών.Το θέμα είναι ποιος μας κρατάει τώρα που πήραν τα μυαλά μας αέρα.Βέβαια η σκληρή πραγματικότητα θα επαναφέρει τα πόδια μας στη γη.Ελπίζω να μην είναι άσχημη η προσγείωση!
until then:keep calm and wait for christmas:)

J

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Άμα είχες ένα μαγικό ραβδί τι θα άλλαζες;

Από μικρός προσδοκώ μία αλλαγή.

Από τότε που ένιωσα την αδικία να με πνίγει.

Από τότε που είδα συμμαθητές μου να ξεφωνίζουν "Ξύλο,ξύλο" λες και έγινε κάποιο θαύμα.

Από τότε που ήμουν σε ένα γλέντι γάμου.Τότε που είχαμε φαϊ για 300 καλοχορτάτα ανθρωπάκια.Φαϊ για πέταμα.Τότε που δόθηκαν τόσα λεφτά για αυτό το γλέντι.Τότε που βρισκόμουν σε αυτό το γλέντι και μας χώριζε ένα τζάμι με τον έξω κόσμο.5 εκατοστά με τον έξω κόσμο.5 εκατοστά με  το κοριτσάκι από τον έξω κόσμο.Με το κοριτσάκι που κρύωνε επειδή ήταν χειμώνας και δεν είχε κάτι ζεστό να φορέσει.Επειδή δεν είχε κάπου να πάει.Επειδή δεν είχε κάπου να πάει.Γιατί έπρεπε να πουλήσει χαρτομάντηλα για να βάλει κάτι στο στόμα της.Οτιδήποτε!Όχι αρνιά και πολυτελείς ΜΑΛΑΚΙΕΣ που είχαμε τόσα για πέταμα.Και ποιος είδε το κοριτσάκι;Ποιος;Εγώ μάλλον.Αλλά γιατί;Ίσως επειδή ήμουν μικρό παιδί ακόμα όπως κια αυτή 7-8 χρονών.Ίσως να μην το βλέπω πια.Τότε που δε βγήκε κανείς να του προσφέρει κάτι.Τότε που αρνήθηκα να φάω και εκείνη τη στιγμή πήραν πρέφα το κοριτσάκι απ'έξω.Μας χάλασε το γλέντι το κοριτσάκι.ΣΚΑΤΑ.

Επιζητώ την αλλαγή από τότε που άκουσα τη λέξη μίσος.

Από τότε που είδα μισό εκατομμύριο κόσμου να διαλύεται σαν πύργο από κωλόχαρτο από μία χούφτα ρομποτανθρώπων.

Από τότε που αυτοί οι άνθρωποι έγιναν ρομπότ.

Από τότε που όταν λέμε "Σ'αγαπώ" σκεφτόμαστε το σεξ.

Από τότε που τα αισθήματα κρύφτηκαν πίσω από το φεγάρι και ήρθε η εποχή της ψυχρής λογικής.

Από τότε που η αγκαλία έγινε χρήμα και το χρήμα Θεός.

Από πάντα.

Από τότε που χρειάζεται μαγικό ραβδί για να αλλάξει ο κόσμος.



Κάποιες επεξηγήσεις:
1)Έγραψα τόσα για το κοριτσάκι και το γλέντι διότι είναι μία ανάμνηση που έχει χαραχτεί πολύ βαθιά στο μυαλό μου.
2)Το παρουσιάζω ακριβώς έτσι όπως μου βγήκε εκείνη την πολύ συναισθηματική βραδιά.
3)Στο τέλος αυτής της πολύ συναισθηματικής βραδιάς έστειλα σε όλες τις επαφές το περίφημο 
e-mail... 
Σαςς αγαπώ όλους!

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Η σύγκρουση μέσα μου...

Το μυαλό εκτροχιάζεται.Η καρδιά ονειρεύεται.Οι σκέψεις πετάνε ψηλά, τις παίρνει ο αέρας ψηλά,μέχρι τον ήλιο και ξανά πιο χαμηλά.Αν όχι πάντα,όμως,τις περισσότερες φορές τις χτυπάει ο σκληρός άνεμος και τις ρίχνει απότομα κάτω,στο έδαφος, σαν το χαλάζι.Εκεί είναι η στιγμή που ξυπνάς απ'τον αξεπέραστο κόσμο της φαντασίας και σου κόβονται τα φτερά.Άλλωτε γιατί κάποιος άλλος σε προσγειώνει απότομα,είτε επειδή η λογική σου μπαίνει στη μέση σαν τοίχος που δεν μπορείς να σπάσεις,ούτε να περάσεις.


Άλλες φορές,διχάζεται η καρδιά σου στα δύο.Το ένα κομμάτι σου φωνάζει να μην αφεθείς ελεύθερη,να κάνεις το "σωστό" και "ηθικό".Μερικές φορές, μάλιστα,οι φωνές αυτές με πνίγουν και γυρνάνε στο μυαλό μου ασταμάτητα.Όσο και να χώνω το πρόσωπό μου στο μαξιλάρι ουρλιάζοντας για να μην τις ακούω πια,αυτές δυναμώνουν.Το άλλο κομμάτι,ψιθυρίζει "προχώρα".Δεν μπορώ να εξηγήσω για ποιον λόγο οι ψίθυροι με επηρεάζουν περισσότερο από τις φωνές.Απλά συμβαίνει.



Όσο γλυκειά και να είναι η ιδέα της ευχαρίστησης,της ικανοποίησης αυτού του κομματιού μέσα σου που σκέφτεται ηθικά,το πάθος είναι πολύ πιο δυνατό.Είναι ανεξέλεγκτο.Γεμίζει άλλες φορές σιγά-σιγά το είναι σου,μέχρι που φτάνει στο αποκορύφωμα,πιέζει την ψυχή σου και ψάχνει διέξοδο για να εκτοξευθεί.Άλλες φορές,σ' έχει καταλάβει και προτού καν το αντιληφθείς σε έχει συνεπάρει.


Κάπου-κάπου νιώθω ότι είμαι 2 άνθρωποι,παγιδευμένοι σε ένα σώμα και πασχίζουν ο ένας να εξολοθρεύσει τον άλλο.Ο ένας είναι ήσυχος,ηθικός,απόμακρος,μάλλον μελαγχολικός.Ο άλλος θέλει να ζει στον κίνδυνο,να πράττει χωρίς συναίσθηση των πράξεών του,απλά οδηγείται απ΄το πάθος του.Πιστεύει πως μπορεί να νικήσει κάθε δύναμη.

Άραγε ποιος θα υπερτερήσει;
Ποιος είναι πιο δυνατός;
Ίσως συνυπάρχουν και θα συνεχίσουν να συνυπάρχουν με εντάσεις.
Ίσως και όχι.


Της Δανάης από το Β'3

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Όσον αφορά στις ταινίες


Οι προβολές ξεκινησαν και φέτος, αυτή τη φορά με κύριο σκοπό να δώσουν το λόγο στους μαθητές, ώστε να παρουν πρωτοβουλίες και να οργανώνουν πράγματα από μόνοι τους, όπως είχαμε πει και το καλοκαίρι।

Θα ήθελα λοιπόν να ζητήσω τη γνώμη απο τους ενδιαφερόμενους για τις επιλογές των ταινιών।
Το να επιλεγουμε μόνο δύο ή τρία άτομα δεν είναι κατι το σκόπιμο από τους διοργανωτές।

Σε σύντομο χρόνο ίσως να έχει ολοκληρωθεί το στήσιμο ενός ιστολογίου που θα ασχολείται αποκλειστικά με τις προβολές।


Για υποδείξεις, παρατηρήσεις, σχόλια και προτάσεις μπορείτε προς το παρόν να στέλνετε μηνύματα στους Σοφοπλάστες।

Σπανάκος Στέλιος
Αλέξης Στέλιος

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

"Τα μαθητικά"

Με αφορμή την ολοκαίνουργια εβδομάδα που ξεκίνησε -καταρχάς να ευχηθώ καλή 'βδομάδα-
είναι ευκαιρία να σας περιγράψω,με δικά μου λογάκια το full πρόγραμμα για τις επόμενες 6 ημέρες.Καθισμένη στο σαλόνι μου,κοντά κοντά στο τζάκι(με μια ζεστή σοκολάτα στο χέρι)
σκέφτομαι για όλα αυτά που έχω να τρέξω να προλάβω.Μέσα σε όλα τα διαγωνίσματα τα διαβάσματα και τα φροντιστήρια, έρχεται η 17 νοέμβρη να ολοκληρώσει το πακετάκι.Πρόβες από δω και από κει,άγχος και πολλή φασαρία για να προλάβουμε την προθεσμία.Έτσι τις επόμενες δύο μέρες (συν αυτή που είναι η γιορτή) αυτό που χρειαζόμαστε είναι γερά νεύρα και πολύ ζεστά ροφήματα!Δεν τελειώνει εδώ όμως,τώρα έρχεται το διασκεδαστικό μέρος.Ναι είναι γεγονός,αυτό το σάββατο 19-11-11 περιμένουμε εσένα και γιατί όχι και τους φίλους σου μαζί,στο σχολείο μας ώρα 21:00-00:30 (5 ευρώ η είσοδος για να μη ξεχνιόμαστε) για ένα αξέχαστο βράδυ.So, κράτα κουράγιο,πολλές δυνάμεις και πάνω από όλα όλη την καλή διάθεση και κέφι που έχεις!
Best advice:keep calm and party on!!yiha




J

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Ανάσας …συνέχεια!



Συνέχεια των προηγούμενων ανάρτησεων μοιάζει αυτή που διαβάζετε τώρα φίλες και φίλοι, συνεπιβάτες στη Σχεδία μας!







Στα πλαίσια του μαθήματος επιλογής της Β΄ Λυκείου «Αρχές Περιβαλλοντικών Επιστημών», ξεκινήσαμε και φέτος να καλλιεργούμε τον κήπο του σχολείου.....βιολογικά!

Οι φωτογραφίες δείχνουν τα έργα μας:
Σκαλίζουμε το «δύσκολο» χώμα του σχολικού κήπου.


Σκάβουμε αυλάκια για να φυτέψουμε.

Και …το καταφέραμε!



Τα νεαρά μας φυτά πήραν τη θέση τους στη γη
Και ελπίζουμε με την δική μας φροντίδα και αγάπη, να μεγαλώσουν και να μας δώσουν καρπούς, όπως αυτό το καρπούζι που βλέπετε, το οποίο απολάυσαμε στο διάλειμμά μας!


Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Όταν υπάρχει η φαντασία στο σχολείο

Σχολείο.
Στείρα γνώση.
Βαρετές εργασίες.
Γρίφοι, για να μην αφήνεται η φαντασία λεύτερη.
Ανταγωνισμός για το τίποτα.

Δεν είναι αυτό σχολείο.
Ευτυχώς όμως δημιουργούμε ρωγμές και κάποιες στιγμές δραπετεύουμε από αυτή τη φυλακή.
Βλέπουμε πιο ποιητικά,ανθρώπινα τον κόσμο.Συναισθανόμαστε τους γύρω μας.
Ερχόμαστε πιο κοντά.
Μοιραζόμαστε τις πιο απόκρυφες σκέψεις και τα προβλήματά μας.
Αρκεί να γυρίσει ο τροχός,να βγει ένας σπινθήρας και ΤΑΡΑΝ!
Φωτίστηκε όλος ο κόσμος!

Έτσι που λέτε γυρνούσε ο τροχός με το διάλογο της Αντιγόνης-Ισμήνης
στο μάθημα αρχαίων γενικής του Β1. 
Όμως...κάποια στιγμή η Ισμήνη είπε στην Αντιγόνη: 
Καθόλου δεν πρέπει να κυνηγάει κανείς τα ακατόρθωτα.
Έτσι, αφού συζητήσαμε πάνω σε αυτόν τον αφορισμό (πρώτο θετικό στοιχείο),
η καθηγήτριά μας,Άρτεμις Καλοφύρη, μάς έβαλε μια εργασία διαφορετική από τις συνηθισμένες(2ο θετικό στοιχείο).
Μία εργασία ανθρωποκεντρική,υπαρξιακή,μία εργασία για εμάς τους ίδιους.Και βγήκε ο σπινθήρας...

Τα αποτελέσματα;
Να συναισθανθούμε τους συμμαθητές-τις συμμαθήτριές μας.
Να ανακαλύψουμε και εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.Να νιώσουμε δεμένη ομάδα.
Να συλλογιστούμε.Να μοιραστούμε τους φόβους μας,τις ανησυχίες μας,
τα όνειρά μας,τον δικό μας κόσμο...
Φωτίσκηκε ο κόσμος!

Όριστε μια ιδιαίτερη λογοτεχνική απάντηση ενός συμμαθητή μας!

Ερώτηση
Ποια πράγματα στη ζωή μου νιώθω ότι είναι πέρα από τις δυνάμεις μου;
Πώς θα τα αντιμετωπίσω;

Απάντηση
Γκρι και μαυρίλα στις ψυχές μας.
Ληστείες για επιβίωση.Βιασμοί και θάνατος.
Το περίστροφο περιμένει με τρεις σφαίρες στο συρτάτι.
Τα παιδιά στο διπλανό κτήριο κλαίνε.Τα κακόμοιρα πεινάνε.
Προσπαθώ να μελετήσω.
Το σώμα μου εδώ,το μυαλό μου στα μάτια μιας κοπέλας,πώς να τη λέγανε;
Οι γονείς μου δυνατοί αντιστέκονται ακόμα,αλλά πολλοί άλλοι γονείς δεν άντεξαν.
Δίπλα από το όπλο είναι στιβαγμένοι Πλάτωνας,Αριστοτέλης,Σωκράτης.
Πλανιούνται στα αστέρια μα εμείς εδώ στο μάυρο.
Κάναμε λάθη μα δεν μάθαμε από αυτά.
Όλοι τρέχουν για κάποιο λόγο,χωρίς να ξέρουν ποιος είναι αυτός.
Χάνουμε το άρωμα.
Μία βροχή πέφτει,κανείς δε χαίρεται.Βγάζει λιακάδα κανείς δεν τη βλέπει.
Τα πουλιά που έχουν απομείνει ακόμα τραγουδάνε το τραγούδι της Ζωής που τους απόμεινε,αλλά κανείς δεν τα ακούει.
Μήπως είμαι εγώ;Ξεχάσαμε και χάσαμε.
Το περίστροφο περιμένει στο συρτάρι με τρεις σφαίρες που δεν είναι για εμένα.
Ποιος φταίει και χάσαμε το χρώμα;
Είμαστε άνθρωποι.
Αυτό είμαστε.
Είμαστε Άνθρωποι και πρέπει να ξυπνήσουμε!





Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

"Τα μαθητικά"

Καλό μήνα και καλή αρχή καθώς είναι το πρώτο entry που βλέπετε από 'μένα και ελπίζω
όχι το μοναδικό.Η 1η νοεμβρίου έφτασε και εγώ ακόμα να το εμπεδώσω.Η ώρα άλλαξε,το κρύο είναι τσουχτερό και πλέον από τις 5 και μισή το απόγευμα υπάρχει μαύρο σκοτάδι.Να ένα καλό σημάδι ότι ο χειμώμας είναι πιο κοντά από όσο νομίζεις.Αν λοιπόν απελπίζεσαι στο άκουσμα του διαγωνίσματος,και στις ατελείωτες ώρες των φροντιστηρίων και διαβάσματος, στην άκρη του τούνελ θα δεις πως οι γιορτές κοντοζυγώνουν .Αλλά ας μη σε ξεσηκώνω από τώρα,αυτό είναι ένα άλλο θέμα και όταν έρθει η ώρα θα το εξαντλήσω από όλες τις πλευρές.
So,η καλύτερη συμβουλή που έχω να σου δώσω:keep calm and read on.
J

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Munners of the 6th Senior High School Kallithea

MUNNERS of the 6 Senior High =)

Πολιτική.. Διπλωματία..Διεθνείς σχέσεις μεταξύ των κρατών… Συνέδρια.. Ψηφίσματα… Σας ακούγονται κινέζικα; Για εμάς τους MUNNERS αυτό είναι απλά ένα μέρος της καθημερινότητάς μας που λέγεται MUN και ξεκίνησε σαν σήμερα το Νοέμβριο του 2010.
Πριν συνεχίσουμε τη διήγησή μας θα ξεκαθαρίσουμε τι είναι το MUN. Όπως φαίνεται από τα αρχικά (Model United Nations), πρόκειται για μια προσομοίωση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στην επίσημή του γλώσσα, τα αγγλικά, στην οποία μαθητές αναλαμβάνουν την εκπροσώπηση άλλων χωρών σε διάφορους τομείς της πολιτικής και όχι μόνο! Συμμετέχουνε σε συνέδρια μαζί με εκατοντάδες μαθητές από όλο τον κόσμο. Σκοπός είναι να δουν στην πράξη την επίλυση παγκόσμιων προβλημάτων μέσω της διπλωματίας και του διεθνούς διαλόγου.
Αυτές ήταν οι πρώτες πληροφορίες που είχαμε για το MUN όταν μας το ανακοίνωσε η Ms Vagiatidou! Στην αρχή νομίζαμε ότι θα ήταν κάτι απλό, ασήμαντο και μια καλή ευκαιρία να χάσουμε μάθημα. Όμως στην πορεία συνειδητοποιήσαμε ότι κάναμε λάθος… Ήταν το πιο δύσκολο και ταυτόχρονα το πιο συναρπαστικό πρόγραμμα στο οποίο είχαμε συμμετάσχει. Αφιερώσαμε άπειρο χρόνο σε προετοιμασία, μήνες πριν το συνέδριο, και δεν καταλάβαμε για πότε έφτασε η πρώτη μέρα… :S ( να σοβαρευόμαστε, αρχίζει η συνεδρίασις!)
Βρεθήκαμε ντυμένοι με τα πιο επίσημα ρούχα, όπως προέβλεπε και το dress code του προγράμματος, σε μία απέραντη αίθουσα συνεδριάσεων γεμάτη από άλλους 500 σαν κι εμάς MUNNERS απ’ όλα τα κράτη του κόσμου. Είχαμε τρομοκρατηθεί και ευτυχώς είχαμε την ευκαιρία κάποιες ώρες να γνωριστούμε με τα άλλα παιδιά και να νιώσουμε έτσι πιο άνετα μιλώντας για τα θέματά μας(lobbying). :/ ( ψάχναμε για πρόεδρο;;)
Έτσι η επίσημη διαδικασία ακολούθησε και δεν ήταν άλλη από το debate. Με ζήλο και θέρμη υπερασπίζαμε τη χώρα μας και προτείναμε ψηφίσματα με σκοπό να πετύχουμε την εφαρμογή της πολιτικής μας και να επωφεληθούμε ως «χώρα». Αν και πρώτη μας φορά λοιπόν σε τέτοια συνέδρια (και να μη νομίζει κανείς ότι είμαστε ψώνια), δεν τρομοκρατηθήκαμε και κλέψαμε κυριολεκτικά τις εντυπώσεις! Όλοι μας συμμετείχαμε ενεργά στο debate και βγάλαμε λόγους αρκετές φορές. Επίσης, όλοι μας κατορθώσαμε να κάνουμε επωφελείς συμμαχίες και να περάσουμε τα ψηφίσματά μας ή να εμποδίσουμε την εφαρμογή αντίπαλων ψηφισμάτων. Πέρασαν τελικά οι τρεις μέρες… ( Θωμάαα, πού έχεις το νου σου, παιδί μου;;)
Τελικά, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι ήταν μια αξέχαστη εμπειρία. Καταρχάς, βελτιώθηκαν τα αγγλικά μας σε πολύ μεγάλο βαθμό και αποκτήσαμε ευφράδεια λόγου. Επίσης δεν έχουμε άγχος να μιλάμε μπροστά σε μεγάλο κοινό τώρα πια και να υπερασπίζουμε τις οποιεσδήποτε απόψεις μας, έτοιμοι να αντικρούσουμε όλα τα “points of information”. Για αυτό άλλωστε τα πιστοποιητικά του MUN μετράνε στο βιογραφικό. Το καλύτερο βέβαια για μας είναι η δυνατότητα να γνωρίσουμε καινούρια και ενδιαφέροντα άτομα με τα οποία κάνουμε καλή παρέα ακόμα και μετά τη λήξη του MUN. :) ;Ρ
Όπως καταλάβατε, κολλήσαμε κυριολεκτικά με το πρόγραμμα. Για αυτό φυσικά θα συμμετέχουμε σε όσα περισσότερα MUN γίνεται μέχρι να αποφοιτήσουμε και ελπίζουμε να συνεχίσουμε τη διπλωματική μας καριέρα στο πανεπιστήμιο. B) ( κούραση, Helen, ε;)
Ελπίζουμε να σας κινήσαμε το ενδιαφέρον και να δούμε κάποιους από σας σύντομα να συμμετέχετε μαζί μας στην υπέροχη αυτή ομάδα.
Φιλάκια Πολλά, :-) :-)
Angela & Eleni,

Munners of the 6th Senior High School Kallithea

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Ο κ. Κόυνερ, η Μαντώ και ένα δίλημμα

Πέρασε πολύς καιρός απ’ όταν μας έδωσε η Μαντώ το κείμενό της για το blog ( συγγνώμη, Μαντώ!). Το ανεβάζουμε τώρα, σε μέρες που το καθιστούν πολύ επίκαιρο.
Το ερέθισμα για τη σκέψη το δίνει το βιβλίο του Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ιστορίες του κ. Κόυνερ και τα ερωτήματα τα θέτει η ίδια η Μαντώ. Διαβάστε και απαντήστε:


« Όταν ο κ. Κόυνερ ο στοχαστής έτυχε να μιλήσει κάποτε σε μιαν αίθουσα μπροστά σε πολύ κόσμο ενάντια στη βία, είδε τους ανθρώπους γύρω του να οπισθοχωρούν και να φεύγουν. Γύρισε τότε και αντίκρυσε τη βία. Τι έλεγες ; τον ρώτησε η βία . Εγώ, αποκρίθηκε ο κ. Κ. υποστήριζα τη βία. Σαν έφυγε η βία οι μαθητές του κ. Κ. τον ρώτησαν γιατί έσκυψε το κεφάλι. Γιατί δεν έχω κεφάλι για σπάσιμο , αποκρίθηκε ο κ. Κ. Εξάλλου εγώ πρέπει να ζήσω περισσότερο από τη βία.
Και ο κ. Κ. αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία :
Στο σπίτι του κ. ΄Εγκε, που είχε μάθει να λέει όχι, ήρθε μια μέρα τον καιρό της παρανομίας ένα πράχτορας και του παρουσίσε ένα χαρτί, που το είχαν εκδώσει αυτοί που εξουσίαζαν την πόλη. Το χαρτί έλεγε ότι στον πράχτορα αυτόν θ' ανήκε κάθε σπίτι όπου θα πατούσε το πόδι του, όπως και κάθε φαγητό που θα ζητούσε. Θα έπρεπε ακόμα να τον υπηρετεί και κάθε άνθρωπος που θ' αντάμωνε.
Ο πράχτορας κάθησε σε μια καρέκλα, ζήτησε φαγητό, πλύθηκε, πλάγιασε και προτού κοιμηθεί ρώτησε τον κ. Έγκε με το πρόσωπο στον τοίχο : Θα με υπηρετείς;
Ο κ. 'Εγκε τον σκέπασε με την κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, κάθησε δίπλα στο προσκεφάλι του, κι όπως εκείνη τη μέρα, τον υπάκουσε και άλλα εφτά χρόνια. 'Ο,τι κι αν έκανε όμως για δαύτον, ένα πράγμα απόφυγε να κάνει : δεν του είπε ποτέ μία λέξη. Σαν πέρασαν τα χρόνια κι ο πράχτορας χόντρυνε από το πολύ φαί, τον ύπνο και τις διαταγές -πέθανε. Ο κ. Έγκε τον τύλιξε τότε στην ξεφτισμένη κουβέρτα, τον έσυρε έξω από το σπίτι, έπλυνε το στρώμα, άσπρισε τους τοίχους, ανάσανε βαθιά κι αποκρίθηκε : Όχι.»

(από το βιβλίο του Μπέρτολτ Μπρεχτ Ιστορίες του κ. Κόυνερ. Μετάφραση : Πέτρος Μαρκαρης)

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο για πρώτη φορά , μου φάνηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Ο κ. Κόυνερ, προσωπίδα του Μπρεχτ, είπε ψέματα για να γλιτώσει. Ο κ. Έγκε δεχόταν και υπηρετούσε για εφτά ολόκληρα χρόνια αγόγγυστα τις διαταγές του πράκτορα, του κατακτητή. Περίμενα ότι ο Μπρεχτ ως κομμουνιστής θα έδινε ένα διαφορετικό τέλος στην ιστορία του. Ανυποταξία. Σθεναρή αντίσταση. Ανατροπή της εξουσίας. Και όμως, τίποτε από όλα αυτά.
Στην πρώτη περίπτωση πρυτάνευσε η λογική. Η λογική όμως μπορεί να χαρακτηριστεί δειλία και ουσιαστικά αυτό φαίνεται πως είναι σ΄αυτήν τη σύντομη ιστορία.

Στην δεύτερη περίπτωση κατέληξα στο συμπέρασμα πως τελικά δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αντιστέκονται και πως όταν το κάνουν έχει ο καθένας το δικό του τρόπο. Ο κ. Έγκε υπηρέτησε τον πράκτορα και δεν τον υπηρέτησε. Θυμήθηκα αυτό που λένε πως αν είσαι ελεύθερος στην ψυχή, τίποτα δεν δύναται να σε υποδουλώσει, να σε σκλαβώσει. Θα χρειάζεται μεγάλο ψυχικό σθένος για μην εξωτερικεύσεις την ανάγκη σου για ελευθερία. Απίστευτη αυτοσυγκράτηση όταν δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις την κατάσταση. Γιατί όμως να μην μπορείς; Τι είναι προτιμότερο, ορθότερο να αντιδράς ακόμη και όταν φαίνεται μάταιο ή να υπομένεις;
Λίγη βοήθεια, παρακαλώ!

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Έειι,εσύ!Καλημέρα!Σου μιλούν κάποιοι συμμαθητές σου και έχουν κάτι να σου πουν.Θα τους ακούσεις;;

Φέτος,η σχολική χρονιά δεν άρχισε με τις καλύτερες προϋποθέσεις για την εκπαίδευση.Μάλλον άρχισε με τις χειρότερες των τελευταίων δεκαετιών.
Το προβλήματα πολλά:Η έλλειψη όλων των διαδακτικών βιβλίων,
η σύμπτυξη τμημάτων ,η έλλειψη καθηγητών και άλλα...
Όμως στους καιρούς που ζούμε δεν αντιμετωπίζουμε μόνο
 εμείς τέτοια προβλήματα,που κυριολεκτικά μας εξευτελίζουν,
αλλά και ολόκληρη η κοινωνία.

Ωχχχ!Το παρακάναμε,ε;; Είναι σα να ακούς δελτίο ειδήσεων...ΟΧΙ,μη σκύβεις
το κεφάλι.Μη μιζεριάσεις τώρα που άρχισε η μέρα.Ίσως κάπου ανάμεσα σε
αυτόν τον κατακλυσμό να υπάρχουν αχτίδες ήλιου.Ίσως να μπορούμε να γίνουμε
και εμείς αχτίδες αντί να μαυρίζουμε κι άλλο τον ουρανό.Αλλά πώς;

Η παθητικότητα σκοτώνει τον άνθρωπο,πόσο μάλλον εμάς που είμαστε νέοι...
Άρα,δεν ακούμε μόνο και αδρανοποιούμαστε.Αντιθέτως!Ακούμε,σκεφτόμαστε,αισθανόμαστε και ενεργούμε.
Μπορεί να φαντάζει δύσκολο να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά δεν είναι και τόσο.Τουλάχιστον,μπορούμε να κάνουμε μια αρχή από τους ίδιους μας τους εαυτούς,εσένα,εμάς,όλους!
Ίσως δεν το είχες σκεφτεί ποτέ...
Όμως δεν είμαστε μόνοι.Δημιουργούμε ομάδες,κοινότητες.Μία τέτοια
κοινότητα είναι και το σχολείο μας.Άρα πέρα από τον εαυτό μας,χρειάζεται
να σκεφτόμαστε και να δρούμε συλλογικά για το καλό μας.
Υπάρχει μία φράση που λέει:Κανείς δε μπορεί μόνος του στην κρίση.
(Ε,γενικότερα κανείς δεν μπορεί μόνος του)
Εσύ αγαπάς το σχολείο,τη μαθητική κοινότητά μας;
Πέρα από τον εαυτό σου,πιο πέρα και από την παρέα σου,σκέφτεσαι τους 
συμμαθητές σου,το τμήμα σου,το σχολείο ή ακόμα και την κοινωνία ολόκληρη;

     Αυτά!Ώρα να σκεφτείς λίγο...

Ααα, και προς ενημέρωσή σου:
1.Υπάρχει σχολικό blog όπου ο καθένας μπορεί να ανεβάσει το κειμενάκι του ή
ό,τι άλλο θέλει και να σχολιάσει άρθρα συμμαθητών και καθηγητών.
Η διεύθυνση είναι: http://lykeio6o.blogspot.com/
2.Έχουμε και λέσχη ανάγνωσης όπου αποφασίζουμε,διαβάζουμε κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο,μαζευόμαστε και συζητάμε πάνω σε αυτό.
3.Αλλά επειδή,γενικά μάς λείπει η άμεση επαφή μεταξύ μας και η ουσιώδης συζήτηση, ίσως να οργανώσουμε μία ομάδα συζήτησης και ό,τι βγει.....
4.Κατά καιρούς,οργανώνουμε προβολές ταινιών στην αίθουσα πολλαπλών.
         Καλή και δημιουργική χρονιά!

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Στιγμές σχολείου που (δεν πρέπει να) μας λείπουν

Μαζευτήκαμε, με μερικές απουσίες, στο σχολείο την Κυριακή οι συντελεστές της περσινής παράστασης-γλεντιού για τα ελληνόφωνα της Κ. Ιταλίας. Παίξαμε λίγη μουσική, θυμηθήκαμε, είδαμε το DVD της παράστασης που η καλή μας Λίλα φρόντισε όχι μόνο να φτιάξει αλλά να το αντιγράψει και να χαρίσει από ένα σε όλους, όπως άλλωστε έκανε και με τα CD με τις φωτογραφίες, τσιμπήσαμε ( παραδοσιακά..) και τα καλούδια μας, και, τέλος πάντων, κάναμε και τις σαχλαμάρες μας, χωρίς το άγχος καμιάς πρόβας και καμιάς βροχής και καμιάς παράστασης! Ουφ!

Κι είπαμε να ξυπνήσουμε λίγο, γιατί η χρονιά φέτος ξεκίνησε πολύ μουδιασμένα με όλα αυτά που συμβαίνουν..
Και πεισμώσαμε για τις Κυριακές των συναντήσεων, του κινηματογράφου, των βιβλίων, του κήπου μας, τις Κυριακές που το σχολείο γεμίζει από τους ήχους της κάθε πρόβας, από τη ζωή που είναι το σχολείο όταν είμαστε μέσα, μαζί.

Λίγες φωτογραφίες από τη συνάντηση και 2-3 βιντεάκια από την παράσταση
O ανεπανάληπτος Οφσέπ σε ρόλο Κιθ Τζάρετ
νέα χρονιά, νέες κομμώσεις - ή καθόλου κομμώσεις...

σοβαρότης, συγκέντρωση, πειθαρχία...

η προβολή αρχίζει μετά γελώτων, χειροκροτημάτων, πειραγμάτων, γενικότερης θυμηδίας





εδώ, η Αλεξάνδρα στην αίθουσα βλέπει τον εαυτό της στην οθόνη, ο οποίος βλέπει στην οθόνη της οθόνης το σκίτσο από το κόμικ που έκανε η Αλεξάνδρα! Καταλάβατε;! ( η παράσταση ήταν μια συλλογική δουλειά)

η παραμυθού κ. Νικολαΐδου-εδώ χωρίς το καπέλο της και εν μέσω των καταπληκτικών συνεργατών

δεν άντεξα και να με συγχωρεί η σκηνοθέτιδα και η μια-παράσταση-μόνη-της Λίλα, που επιθυμούσε να παραμείνει στη σκιά. Εδώ παρέα με τα φοβερά αδελφάκια.

αποχαιρετιστήριες πόζες...


video



video


video


Για φέτος , τι λέτε; Πώς τα βλέπετε τα πράγματα;