Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Παραμύθι …με χημική διάσταση

Μιχάλης Γκέκος ...επί το έργον                                     
       «Με το πέρασμα του χρόνου ο μύθος εξελίσσεται σε πραγματικότητα» ανέφερε ο Γάλλος καλλιτέχνης Ζαν Κοκτώ. Άραγε, πως θα μπορούσαμε να συνδέσουμε δυο τόσο αντιφατικές έννοιες;
Η απάντηση κρύβεται στη δική μας εθνική μυθολογία,  μια μυθολογία άκρως επιστημονικήή για την ακρίβεια άκρως χημική.

Η Γ θετική μας ...προβληματίζεται.

Κά
ποτε, λέγεται οι «πρώτοι χημικοί», ο Οδυσσέας, ο Ηρακλής, η Κίρκημίλησαν για επεξεργασμένα μέταλλα, για πυρωμένα βέλη, για παραισθησιογόνες ουσίες . Κάποτε, οι αρχαίοι Έλληνες έγιναν αυτουργοί του πρώτου καταγεγραμμένου γεγονότος δηλητηρίασης παγκοσμίωςκαι  όλα αυτά δεν αποτελούν απλώς μύθους αλλά γεγονότα που ερμηνεύονται από την επιστήμη. Τα παραπάνω παραδείγματα εξηγούνται στην πραγματικότητα από χημικές αντιδράσεις όπως  η καύση, η οξείδωση, η χημική δηλητηρίαση και αποτέλεσαν προάγγελο της επιστημονικής εξέλιξης.






      Οι χημικές ουσίες των δηλητηριωδών βελών της Αρτέμιδος με «φονικό» ίταμο μετατράπηκαν σε αντικαρκινικό φάρμακο. Η γαλανθαμίνη που προσέφερε ο Ερμής στον Οδυσσέα ως αντίδοτο για τη «μετατροπή του σε χοίρο» από την Κίρκηλόγω παραισθησιογόνων στο κρασίαποτελεί πλέον θεραπεία για το Αλτσχάιμερ. Το χρυσόμαλλο δέρας, ο ποθητός αυτός χιτώνας της αρχαιότητας συμβολίζει τη μέθοδο συλλογής χρυσού μέσω προβιών ζώων, των οποίων οι λιπαρές ουσίες μαγνητίζουν τα μέταλλα.




Τελικά, μήπως η χημεία στην απλή μα και πολύπλοκη μορφή της κατέχει πάντα σημαντική θέση στις ζωές μαςΜήπως , το δηλητήριο σε ορισμένες  ποσότητες  χαρακτηρίζεται σωτήριοΜήπωςοι μύθοι  δεν είναι παράλογες ιστορίες αλλά ο εξωραϊσμός μιας πραγματικότητας;
Τα συμπεράσματα δικά σας.



                                                                                                        Θωμαΐς Κουλούρη-Αργύρη, Γ2 

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017


ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ  ΤΙΣ  ΤΕΧΝΙΚΕΣ      

            ΤΗΣ   ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ FREINET

         ...ΓΙΑ  ΕΝΑ  ΑΝΟΙΚΤΟ ΚΑΙ     ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ  ΣΧΟΛΕΙΟ






                 Διαρκές   αίτημα   είναι  ένα  σχολείο ελεύθερο ,ανοικτό  ,δημιουργικό στο  οποίο η  τάξη  θα  λειτουργεί  ως  κοινότητα και οι  αξίες  και  οι  συμπεριφορές θα  διαμορφώνονται  μέσα  από  το  βίωμα.Δύσκολη η  επίτευξη  του αλλά ο καθένας  μας μπορεί αξιοποιώντας αυτά  που  διαθέτει 
 ( τα  οποία  ,ομολογουμένως ,είναι  λίγα) να κάνει  μικρά  βήματα που  θα  βελτιώσουν  την καθημερινότητα  της τάξης.  Χρειάζεται  τόλμη και διάθεση  να  υιοθετήσουμε νέους  τρόπους στην  εκπαιδευτική μας  διαδικασία, αν θέλουμε  να προσεγγίσουμε  τους  μαθητές μας και  να "αναπνεύσουμε"  μέσα  στην  τάξη. Η  ημερίδα που  διοργανώθηκε από τη σύμβουλό μας, κ.Χρονοπούλου Αγγελική  σε  συνεργασία  με  την Παιδαγωγική  ομάδα  "Το Σκασιαρχείο"και  το  Δίκτυο συνεργατικών  σχολείων με την  Παιδαγωγική  Freinet  μας  αποκάλυψε τρόπους για να  πειραματιστούμε και  να απαγκιστρωθούμε από όσα  μας  καθηλώνουν
 σε  ένα θλιβερό  σχολικό "παρόν".

 Μπορείτε να ενημερωθείτε για την  παιδαγωγική  FREINET στην  ιστοσελίδα
https://skasiarxeio.wordpress.com/ 
 και    να  δείτε  την  ταινία "Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ  ΠΟΥ  ΑΦΗΝΕ ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ  ΝΑ  ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ" που βασίζεται  στις αρχές της  παιδαγωγικής αυτής.




Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017


 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940  ...

                           28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017     

                        ΣΤΟ  6ο  ΛΥΚΕΙΟ    ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

 

          Το  σχολείο μας τίμησε τη μνήμη των  αγωνιστών που  με  αυτοθυσία υπερασπίστηκαν τα  ιδανικά  της ελευθερίας  ,της δικαιοσύνης ,της ειρηνικής ζωής .Παρακολουθήσαμε μια  γιορτή  μεστή,ουσιαστική ,με αυθεντικότητα  και  ευαισθησία.
        Μπράβο  στα  παιδιά  μας και στους  καθηγητές που  ανέλαβαν  τον  συντονισμό της, την  κ. Φουρτούνη  Αφροδίτη  και  τον  κ.  Παπασταμόπουλο Γιώργο.




... και  επειδή η  ποίηση μας  βοηθάει  να  μην ξεχνάμε...

             Τελευταίος Σταθμός  Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ


Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσαν.
Τ' αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις
όπως το φέρει ο κόπος της τελειωμένης μέρας
και βγάζεις άλλα νοήματα κι άλλες ελπίδες,
5 πιο καθαρά μπορείς να το διαβάσεις.
Τώρα που κάθομαι άνεργος και λογαριάζω
λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη·
νησιά, χρώμα θλιμμένης Παναγίας, αργά στη χάση
ή φεγγαρόφωτα σε πολιτείες του βοριά ρίχνοντας κάποτε
10 σε ταραγμένους δρόμους ποταμούς και μέλη ανθρώπων
βαριά μια νάρκη.
Κι όμως χτες βράδυ εδώ, σε τούτη τη στερνή μας σκάλα
όπου προσμένουμε την ώρα της επιστροφής μας να χαράξει
σαν ένα χρέος παλιό, μονέδα που έμεινε για χρόνια
15 στην κάσα ενός φιλάργυρου, και τέλος
ήρθε η στιγμή της πληρωμής κι ακούγονται
νομίσματα να πέφτουν πάνω στο τραπέζι·
σε τούτο το τυρρηνικό χωριό, πίσω από τη θάλασσα του
Σαλέρνο
πίσω από τα λιμάνια του γυρισμού, στην άκρη
20 μιας φθινοπωρινής μπόρας το φεγγάρι
ξεπέρασε τα σύννεφα, και γίναν
τα σπίτια στην αντίπερα πλαγιά από σμάλτο.
Σιωπές αγαπημένες της σελήνης.
Είναι κι αυτός ένας ειρμός της σκέψης ένας τρόπος
25 ν' αρχίσεις να μιλάς για πράγματα που ομολογείς
δύσκολα, σε ώρες όπου δε βαστάς σε φίλο
που ξέφυγε κρυφά και φέρνει
μαντάτα από το σπίτι κι από τους συντρόφους,
και βιάζεσαι ν' ανοίξεις την καρδιά σου
30 μη σε προλάβει η ξενιτιά και τον αλλάξει.
Ερχόμαστε απ' την Αραπιά, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη,
τη Συρία·
το κρατίδιο
της Κομμαγηνής, που 'σβησε σαν το μικρό λυχνάρι
πολλές φορές γυρίζει στο μυαλό μας,
35 και πολιτείες μεγάλες που έζησαν χιλιάδες χρόνια
κι έπειτα απόμειναν τόπος βοσκής για τις γκαμούζες
χωράφια για ζαχαροκάλαμα και καλαμπόκια.
Ερχόμαστε απ' την άμμο της έρημος απ' τις θάλασσες του
Πρωτέα,
ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,
40 καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του.
Το βροχερό φθινόπωρο σ' αυτή τη γούβα
κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας
ή αυτό που θα 'λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα
ή μοναχά κακές συνήθειες, δόλο και απάτη,
45 ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων.
Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους πολέμους·
ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο·
χείλια και δάχτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο στήθος
μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της μέρας
50 και πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα,
στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους.
Ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο,
άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν·
σαν έρθει ο θέρος
55 προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ' άλλο χωράφι·
σαν έρθει ο θέρος
άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό
άλλοι μπερδεύονται μες στ' αγαθά τους, άλλοι ρητο-
ρεύουν.
Αλλά τα ξόρκια τ' αγαθά τις ρητορείες,
60 σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τι θα τα κάνεις;
Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα;
Μην είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή;
Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν.
Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις, φίλε.
65 Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου
τη σκέψη
του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια
δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς.
Ίσως και να 'θελε να μείνει βασιλιάς ανθρωποφάγων
ξοδεύοντας δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει
70 να σεργιανά μέσα σε κάμπους αγαπάνθων*
ν' ακούει τα τουμπελέκια κάτω απ' το δέντρο του μπαμπού,
καθώς χορεύουν οι αυλικοί με τερατώδεις προσωπίδες.
Όμως ο τόπος που τον πελεκούν και που τον καίνε σαν
το πεύκο, και τον βλέπεις
είτε στο σκοτεινό βαγόνι, χωρίς νερό, σπασμένα τζάμια,
νύχτες και νύχτες
75 είτε στο πυρωμένο πλοίο που θα βουλιάξει καθώς το δεί-
χνουν οι στατιστικές,
ετούτα ρίζωσαν μες στο μυαλό και δεν αλλάζουν
ετούτα φύτεψαν εικόνες ίδιες με τα δέντρα εκείνα
που ρίχνουν τα κλωνάρια τους μες στα παρθένα δάση
κι αυτά καρφώνουνται στο χώμα και ξαναφυτρώνουν·
80 ρίχνουν κλωνάρια και ξαναφυτρώνουν δρασκελώντας
λεύγες και λεύγες·
ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μας.
Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη
85 δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει·
Στάζει τη μέρα στάζει στον ύπνο
μνησιπήμων πόνος.
Να μιλήσω για ήρωες να μιλήσω για ήρωες: ο Μιχάλης
90 που έφυγε μ' ανοιχτές πληγές απ' το νοσοκομείο
ίσως μιλούσε για ήρωες όταν, τη νύχτα εκείνη
που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία,
ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας· «Στα σκοτεινά
πηγαίνουμε στα σκοτεινά προχωρούμε...».
95 Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.
96 Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσουν.

                      
 Cava dei Tirreni, 5 Οκτωβρίου '44

Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989),
Θεατρίνοι (από το Ημερολόγιο Καταστρώματος Β', 1945)


Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017


 ΜΕ ΤΟ  ΒΛΕΜΜΑ  ΤΟΥ ...

                         ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ  ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗ


      Η επίσκεψή     μας  στο      Ίδρυμα  Λασκαρίδη  υπήρξε  ιδιαίτερα  αποκαλυπτική ! Παρακολουθήσαμε  το  εκπαιδευτικό  πρόγραμμα   " ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗ" με εισηγητή  τον  δημοσιογράφο  Σωτήρη  Δανέζη   . Με  τη δημιοσιογραφική και  διεισδυτική  ματιά  του  διέτρεξε το Ισλάμ από την εποχή του Μωάμεθ και το «μεσαιωνικό σχίσμα» μεταξύ Σιϊτών και Σουνιτών μουσουλμάνων ως την εμφάνιση των Τζιχαντιστών και τη δημιουργία του Ισλαμικού Κράτους. Μια ιστορική αναδρομή σαν παραμύθι που  μας βοήθησε να κατανοήσουμε  -όσο γίνεται-  πολέμους και εντάσεις στον σύγχρονο κόσμο αλλά και τη νέα μορφή τρομοκρατίας, στο όνομα του Θεού.
     Γράφει  η  μαθήτρια  Ζωτ Ελένη :
      "  Θρησκεία  -  Τρομοκρατία .Τι  κοινό  έχουν;
 Κοράνι ,Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί . Μια  τρικυμία  λέξεων  , μια  εσωτερική βαθύτερη  σύνδεση  ανάμεσά τους.Ποιος  θέτει  τα ερωτήματα; Ποιος  απαντά; Ο δημοσιογράφος Σωτήρης  Δανέζης μας θέτει  τον προβληματισμό και  μας  αφυπνίζει. Ένας  άνθρωπος που  βρέθηκε στα  πεδία των  συγκρούσεων, που συζήτησε με εμπλεκόμενα  πρόσωπα προσπάθησε  να  οδηγήσει  τη  σκέψη  μας έξω  από  τα  συνηθισμένα και  τα  εύκολα "σερβιρίσματα" των Μέσων Ενημέρωσης. Τα  παιδιά  αφουγκράζονται,αναρωτιούνται και  ο  κ. Δανέζης απαγκιστρώνει  τη σκέψη  μας από  τα  "στερεοτυπικά"  πιστεύω  μας!"






Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

...Πόλεμος, Κατοχή, Αντίσταση, Απελευθέρωση

Γ3   και   Γ4 ...σε βιωματική  δράση




         Στις 12 Οκτωβρίου πήγαμε στο Πάρκο Ελευθερίας   (Κτήριο 6, πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ)  και επισκεφτήκαμε την Έκθεση αρχειακού και φωτογραφικού υλικού «Αθήνα 1940-1944. Η πόλη και οι άνθρωποί της. Πόλεμος, Κατοχή, Αντίσταση, Απελευθέρωση»,  για τον εορτασμό της απελευθέρωσης της Αθήνας απο τις ναζιστικές δυνάμεις της κατοχής, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1944.
         Στο συγκεκριμένο χώρο βρίσκεται ένα κτήριο με ιδιαίτερο συμβολισμό για την ιστορία της Αθήνας καθώς υπήρξε τόπος μαρτυρίου αντιστασιακών κατά τη διάρκεια της χούντας. Παρακολουθήσαμε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα με θέμα τον πόλεμο, την κατοχή, την αντίσταση και την απελευθέρωση. Είδαμε  φωτογραφίες και αποσπάσματα εφημερίδων απο εκείνη την περίοδο. Στη συνέχεια κάναμε ένα σύνολο δράσεων, χωριστήκαμε σε δύο ομάδες   και προσπαθήσαμε να αναπαραστήσουμε σκηνές εκείνης της εποχής.Η μία ομάδα αναπαράστησε μια σκηνή από την αντίσταση των Ελλήνων απέναντι στους Γερμανούς και η άλλη ομάδα μια σκηνή από την ημέρα της απελευθέρωσης των Ελλήνων. Αυτό που το έκανε πιο ενδιαφέρον είναι ότι μετά ζωντανέψαμε τις εικόνες και μπήκαμε για λίγο στη θέση των Ελλήνων εκείνης  της εποχής.

                            Κείμενο :  Ρωσέτου Στέλλα, μαθήτρια  του  Γ4 
                                          Σαράτση Καλλιρόη,μαθήτρια του Γ4


       Φωτογραφία :Ρωσέτος  Μιχάλης  ,μαθητής του Γ4